|
Uit onderzoek blijkt dat men al een lawaaibeschadiging kan oplopen als men dagelijks een kwartier blootstaat aan geluidsniveaus boven de 105 dB(A), dat wil zeggen: bij het oor gemeten. Hoe hard een geluid bij het oor aankomt is afhankelijk van de akoestische kwaliteiten van de ruimte waarin gespeeld of geluisterd wordt. Ook de afstand van de speler/ luisteraar ten opzichte van de geluidsbron is bepalend: de geluidssterkte vermindert met 6 dB (SPL) bij verdubbeling van afstand.
Bij de produktie van walkmans is met deze criteria weinig rekening gehouden, terwijl juist bij deze vorm van muziek beluisteren de afstand van geluidsbron tot oor minimaal is! Men laat blijkbaar de keus van een beschadiging aan het gehoor aan de koper over.
In muziek vinden vaak snelle opeenvolgingen van geluiden plaats. Frequentie en intensiteit maar ook complexiteit zijn onderhevig aan veranderingen. Een zuivere toon in het middengebied wordt in circa 1/100 seconde herkend.
Hoe korter de toon, hoe onnauwkeuriger de herkenning. Voor het waarnemen van complexe geluiden, zoals muziek, blijkt het gehoor 1/16 seconde nodig te hebben. Het gehoororgaan kan het tempo van veranderingen waarschijnlijk zo razendsnel volgen omdat het niet alleen gebruik maakt van de grondtoon, maar ook van de vele boventonen die het geluid bevat. Bij beschadiging van het gehoor als gevolg van (onder andere) lawaai vermindert het vermogen snelle veranderingen waar te nemen. Tonen worden dan niet meer apart gehoord, maar lijken in elkaar over te vloeien.
Muziek kan bij te hoge intensiteit, gekoppeld aan tijdsduur, gehoorbeschadiging veroorzaken. De haarcellen in het orgaan van Corti in het binnenoor, die zo'n essentiële functie hebben bij het verwerken van de vier variabelen van geluid lijden hier het meest onder! Het opvangen van hard geluid vergt veel van de veerkracht van de haarcellen. Vooral de haarcellen aan het begin van het slakkehuis worden platgeslagen en kunnen afsterven. Dit zijn dus de haarcellen die de hoge tonen registreren. Bij gehoormeting vindt men dan een drempelverhoging in het frequentiegebied vanaf 2000 Hertz in de vorm van een dip: de zogenaamde lawaai- of discodip. Een drempel verhoging wordt in het grafiekje van uw gehoor naar beneden weergegeven. Daarom heet het 'dip'.
|
